door L. Ron Hubbard
Een verlies kan op zichzelf een schok zijn die het analytische vermogen vermindert. Aldus krijgt men een
engram. Als het het verlies betreft van een sympathiek
persoon van wie iemand afhankelijk is geweest, heeft zo
iemand het gevoel alsof de dood zelf hem besluipt.
Wanneer
zo'n onderdrukkend effect plaatsvindt, is het alsof er binnen
in het engram een sterke stalen veer wordt samengedrukt.
Wanneer deze zich ontspant, gaat dit gepaard met een
vreselijke stortvloed van emotie (als tenminste deze
ontlading inderdaad emotie is; we weten echter nauwelijks
hoe we het anders moeten noemen).
Op zulke punten in het leven raakt levenskracht kennelijk
ingesloten. Er kunnen enorme hoeveelheden van die levens
kracht beschikbaar zijn, maar een gedeelte ervan wordt
onderdrukt en wordt deel van een verlies-engram. Daarna
lijkt de persoon niet zoveel beweeglijke vitaliteit te bezitten als tevoren.
Dit is wellicht geen emotie maar de levenskracht zelf. In het verstand zit dus onder de oppervlakte, in
een cyste als het ware, een grote hoeveelheid droefheid en wanhoop. Hoe meer ladingen er van dit soort bestaan in een
dergelijke ingekapselde toestand, des te minder vrij de
emoties van de persoon zijn.
Dit kan berusten op zo'n hevige
onderdrukking, dat men zich er niet gemakkelijk boven kan
verheffen. Er is niets in de toekomst van de betrokkene dat
hem omhoog schijnt te brengen tot de niveaus waarop hij
zich vroeger bevond.
De pracht en levendigheid van de kinderjaren verdwijnen
naarmate men ouder wordt. Maar het vreemde ervan is, dat
deze betovering, schoonheid en gevoeligheid voor het leven niet verdwenen
zijn. Ze zijn ingekapseld.
Een van de meest
opmerkelijke ervaringen die een clear* heeft, is dat hij
tijdens
de therapie ontdekt dat hij weer waardering krijgt voor de
schoonheid in de wereld.
Mensen lijden vanaf hun kinderjaren het ene verlies na
het andere en elk verlies ontneemt hen een beetje meer van wat de levenskracht zelf zou kunnen zijn.
Zolang deze kracht in hen wordt vastgehouden, wordt ze hen onthouden en richt zich zelfs tegen hen.
(Bovenstaand is een deel van een hoofdstuk over 'emotie' uit het boek 'Dianetics:
De leidraad voor geestelijke gezondheid')
